Familie

Op de foto lacht een jonge vrouw me toe, haar blonde haren waaien op door de wind. Met haar ouders en haar broer staat ze ergens op een dijk. Ze zijn familie, maar ik ken ze niet. Door familiegedoe heb ik haar moeder al veertig jaar niet gesproken. Nu zijn ze toegevoegd aan de familieapp. Een gesprek ontstaat, foto’s worden gedeeld.

Ik stuur een foto van ons gezin. En ik noem Joëlle. Ik wil haar niet verzwijgen, ze hoort bij mij. Mijn nicht stuurt een verschrikt berichtje terug. Of ik wel weet dat haar dochter ook Joëlle heet.

Ik wist het. Ooit had een oom me de stamboom van de familie laten zien. Maar ik was het vergeten. En nu kijkt Joëlle me vanaf de foto aan. Nieuwsgierig kijk ik terug.

Mijn maag doet een beetje raar. Maar toch is het oké.

Vorig jaar, op onze jaarlijkse fietsdag, zag ik mijn mooie dochter al terug in de oogopslag van een ander achternichtje. Het kleine meisje speelde met haar zusje op een strandje aan een meer. We aten broodjes en ze kwam me vragen of ik mee wilde doen. Toen ze naar me opkeek, keek ik mijn eigen dochter aan. Net zulke donkere wenkbrauwen met van die stralend blauwe ogen eronder. Ik schrok. Het spelen liet ik die dag aan anderen over.

Ik kijk weer naar de foto van mijn achternichtje Joëlle. Haar moeder fietst dit jaar voor het eerst mee. Misschien neemt ze haar dochter wel mee. Ik kijk ernaar uit.

Joëlle. Het is mooi dat haar naam nog ergens in de familie terug komt. En haar oogopslag ook.

Dit jaar speel ik mee.

Reageer